Wiadomość bez załącznika i bez podejrzanego odnośnika: „Anna udostępniła Ci dokument". Nadawcą jest sama usługa chmurowa, szata graficzna się zgadza, przycisk prowadzi pod adres dostawcy. Wszystkie sprawdzenia przechodzą — i to nie dlatego, że je obeszło, tylko dlatego, że nie ma czego zakwestionować.
Dlaczego te wiadomości są prawdziwe
Istnieją dwie odmiany, a ciekawsza jest ta mniej rzucająca się w oczy.
Odmiana podrobiona naśladuje wygląd dostawcy i prowadzi na obcą domenę. Jest starsza i daje się rozpoznać znanymi sposobami: obejrzeć adres nadawcy, obejrzeć cel odnośnika.
Odmiana prawdziwa to co innego. Tu ktoś zakłada konto u dużego dostawcy — za darmo, w dwie minuty — wgrywa plik i udostępnia go Twojemu adresowi. Powiadomienie, które wskutek tego do Ciebie przychodzi, faktycznie pochodzi od dostawcy. Jest uwierzytelnione, przychodzi z jego sieci, prowadzi na jego domenę.
Filtr niewiele może na to poradzić. Zablokowanie domeny dostawcy oznaczałoby zablokowanie razem z nią użytku legalnego, a ten jest w każdej organizacji codziennością.
Co jest w pliku
Udostępniony plik zawiera zwykle bardzo niewiele: logotyp, wiersz tekstu, przycisk. „Ten dokument jest chroniony. Zaloguj się, aby go zobaczyć". Albo rozmyty podgląd faktury z tym samym wezwaniem na wierzchu.
Rzecz w tym, że odnośnik stoi w pliku, a nie w wiadomości. Przesuwa go to za wszystkie sprawdzenia: filtr oceniający odnośniki w poczcie widzi powiadomienie o udostępnieniu. Nie widzi PDF-a otwieranego trzy kliknięcia dalej.
To ta sama zasada co przy kodach QR w wiadomościach: umieścić adres tam, gdzie nikt go nie czyta.
Najprzykrzejsza odmiana
Do tego miejsca nadawcą jest obcy. Trudniejszy jest przypadek, w którym nim nie jest.
Gdy przejęte zostaje konto partnera handlowego, udostępnienie przychodzi od osoby, z którą regularnie pracujesz, z konta, które znasz, często w nawiązaniu do toczącej się sprawy. Nie ma w tej wiadomości ani jednej cechy, która by się nie zgadzała.
Nie pomaga na to żadne badanie wiadomości, tylko reguła dotycząca sprawy: udostępnienie nienależące do żadnych ustaleń zostaje zweryfikowane telefonicznie, pod numerem, który już się ma. To ta sama reguła co przy zmienionym numerze konta i z tego samego powodu.
Po czym mimo wszystko da się poznać
- Dokument żądający logowania nie jest dokumentem. Dostęp reguluje się przy udostępnianiu, nie w treści. Skoro plik dało się otworzyć, dostęp już przyznano — drugie logowanie wewnątrz pliku technicznie nie ma sensu.
- Strona logowania należy do dostawcy albo do nikogo. Kto przy dokumencie w chmurze zostaje zapytany o dane dostępowe, powinien przeczytać pasek adresu. Jeśli stoi tam co innego niż domena, o której konto się pyta, sprawa jest rozstrzygnięta.
- Udostępniający jest wymieniony w powiadomieniu. Nieznane nazwisko albo adres u darmowego dostawcy nie pasuje do sprawy służbowej.
- Sam plik jest zwykle pusty. Prawdziwy udostępniony dokument zawiera treść. Strona z przyciskiem nie zawiera żadnej.
Co mogą zrobić organizacje
Najskuteczniejsza dźwignia nie leży przy wykrywaniu, tylko za nim — przy pytaniu, ile jest jeszcze warte przechwycone hasło:
- Metody logowania związane z domeną. Klucz bezpieczeństwa albo passkey sprawdza, która strona pyta, zanim odpowie. Na odtworzonej stronie logowania nie wyda niczego. To jedyny drugi składnik, który tu pewnie trzyma.
- Oznaczać albo ograniczać udostępnienia zewnętrzne. Większość konsol zarządzania chmurą potrafi oznaczać powiadomienia spoza organizacji albo ograniczać je do znanych partnerów.
- Logowania z nieoczekiwanych okoliczności poddawać dodatkowej weryfikacji. Dostęp z obcej sieci do konta używanego zwykle wyłącznie z biura jest powodem do zapytania.
Cechy wiadomości oszukańczej pozostają obok tego w mocy i są zebrane gdzie indziej. W tym akurat przypadku po prostu nie chwytają już przy wiadomości — chwytają dopiero przy tym, czego wiadomość żąda.