Ta sama wiadomość wygląda na telefonie wiarygodnie, a na komputerze oczywiście fałszywie. Nie chodzi o oko patrzącego, tylko o to, że oba programy pokazują różną część tego samego nagłówka — a krótsze wyświetlenie pomija dokładnie ten fragment, o który chodzi.
Wiersz nadawcy ma dwie połowy
Nagłówek From: składa się z dowolnie wybranej nazwy i właściwego adresu. Nazwa to czysty tekst bez żadnych reguł: może brzmieć, jak chce, i nie mieć nic wspólnego z adresem za nią.
Dlaczego mechanizmy weryfikacji tu nic nie zgłaszają
To miejsce, w którym wiele wyjaśnień urywa się za wcześnie. SPF, DKIM i DMARC sprawdzają domenę adresu. Nazwy wyświetlanej nie sprawdzają — to tekst w nagłówku wiadomości, nic więcej.
Wiadomość z adresu k8x2q@wysylka-4471.example z nazwą wyświetlaną banku może więc przejść wszystkie trzy sprawdzenia, i to całkiem zasadnie: domena wysylka-4471.example należy do nadawcy, jego serwer jest uprawniony, jego podpis się zgadza. Wynikiem jest zielony znaczek na wiadomości podającej się za coś innego.
To ta sama martwa strefa co przy domenach wyglądających jak prawdziwe: uwierzytelnianie mówi „ta domena naprawdę to wysłała". Nie mówi nic o tym, czy jest to domena, o której myślisz.
Wersja zaostrzona
Ponieważ nazwa wyświetlana jest dowolnym tekstem, może stać w niej również adres:
From: "obsluga@bank.example" <k8x2q@wysylka-4471.example>
Na telefonie w wierszu nadawcy stoi wtedy adres, który wygląda poprawnie. Jest to jednak wyłącznie nazwa. Kto nauczył się „patrzeć na adres", zostaje w tym miejscu wzięty właśnie na to przyzwyczajenie, które miało chronić.
Dochodzą do tego dwa wzmacniacze:
- Zdjęcie kontaktu. Gdy nazwa wyświetlana zgadza się z zapisanym kontaktem, część programów pokazuje jego zdjęcie. Wiadomość nie tylko wygląda wtedy poprawnie — wygląda znajomo.
Reply-To. Osobny nagłówek decydujący, dokąd pójdzie odpowiedź. Może wskazywać trzeci adres, a wyświetlany bywa dopiero wtedy, gdy odpowiedź jest już napisana.
Co pomaga, w kolejności nakładu
Dotknąć nazwy. W każdym programie pocztowym na telefonie dotknięcie nadawcy otwiera pełny adres. To sekunda i jedyna czynność uwidaczniająca brakującą połowę.
Czytać od końca. Adres należy do tego, co stoi bezpośrednio przed ostatnią kropką. W bank.example.obsluga-klienta.test domeną jest obsluga-klienta.test. Wszystko przed nią jest dowolne i właśnie dlatego tam stoi.
Przy pieniądzach odwrócić kolejność. Nie sprawdzać wiadomości i potem działać, tylko otworzyć sprawę niezależnie: uruchomić aplikację banku, zajrzeć w historię zamówień na koncie, zadzwonić pod numer z karty. Jeśli rzecz istnieje, będzie widoczna również tam. Jeśli nie, sprawdzanie było zbędne.
Otworzyć na komputerze, gdy coś nie gra. Większy ekran pokazuje więcej — adres, cel odnośników, często też adnotację o nadawcy zewnętrznym.
Dla organizacji
Dwa działania sprawdzają się tu lepiej niż jakiekolwiek szkolenie:
- Oznaczać nadawców zewnętrznych. Adnotacja, którą serwer pocztowy dokleja do każdej wiadomości z zewnątrz, uwidacznia sprzeczność natychmiast: nazwa wyświetlana własnego zarządu obok informacji „spoza organizacji" jest rozpoznawalna bez żadnej dodatkowej wiedzy.
- Chronić nazwy wewnętrzne. Część systemów potrafi odkładać na bok wiadomości, których nazwa wyświetlana odpowiada osobie z katalogu, a adres do niej nie pasuje. To jedyne sprawdzenie, które w ogóle patrzy na nazwę wyświetlaną.
Cała reszta to znane cechy wymienione gdzie indziej. Nazwa wyświetlana jest po prostu tą ich częścią, którą małe ekrany systematycznie faworyzują.